Uzman Ara
Aktif Sorularım
Cevap Bekleniyor
Ayça KOYUNCU
Uzman Psikolog Ayça KOYUNCU
Ayrilamiyorum
Iki senedir bir iliski yasiyorum, deli gibi asik oldugumu düşünüyorum ama psikolojik olarak bana zarar verdiğinin farkındayım evet cok fazla seviyorum ama her gun tükeniyor gibi hissediyorum. Geleceginde beni gormuyor ben üzülünce uzulmuyor aglasam bile rahatsiz oluyor aglarken konusma benimle diyor. Disardan cok begenilen karakter olarak da cok begenilen birisiyim ama kendime neden bunu yaptigimi bilmiyorum ne kadar zarar verdigini bile bile devam ediyorum. Cok yorgun hissediyorum defalarca kez ayrildim ama ayrilamadim aldattiginda bile affettim. Her gub baska bir problem yaşıyor yine de ondan vazgecemiyorum. Beni sevdiğinden bile emin olamıyorum. Ne zaman ayrilmaya kalksam nefes alamiyorum kriz geciriyir gibi oluyorum ama bir sey olmuyor sonunda düzeliyor. Kalbimin agridigini hissediyorum o da geçiyor sonra. Ustelik psikoloji hakkinda da bilgi sahibiyim bunun ne kdar yanlis bir iliski oldugunu adim gibi biliyor ama vazgecemiyorum. Olmadigim bir insana donustugum, bos yere surekli yiprandigim bir iliski yasamaktan cok yoruldum nasil bu iliskiden vazgeçmeyi ogrenebilirim? Ne yapabilirim?
Uzmanın Cevabı: Merhaba öncelikle, bu ilişkiye yüklenen anlam noktası muhakkak incelenmeli. Çünkü sizi orada tutan şey muhtemelen ne o kişi ne de o ilişki, tamamı ile anlamdan kaynaklanan bir serbest bırakamama gibi duruyor. Bu anlam üzerinde farkındalık kazanmaya çalışabilirsiniz ve profesyonel bir destek de alabilirsiniz. Dilerseniz benim uygun gün ve saatime de randevu oluşturabilirsiniz. Sağlıklı günler diliyorum.
16 yıllık evliyim benim ilk eşimin 3. Evliliği malesef bu evliliği tek başıma sürdürdüm nedenini anlayamıyorum her yolu denedim ilk günden beri eşim eve çok geç geliyordu son yıllarda artık gelmemeye de başladı sorduğumda işim var hep böyleydi 3 tane oğlum var dehb ve dislelsili 3 üde onları da benide hiç merak etmez aramaz sormaz çok yoruldum artık kaldıramıyorum tamamen yanlızık destek olacak kimsem yok olmadı hiç eşim neden böyle anlayamıyorum evde de olsa hiç iletişim yok sohbet edemiyoruz herşeyde beni alttan alttan suçluyor ama ben biliyorum ki ilk günden beri eşim böyleydi sonradan olmadı benimle ilgili bir problem olsa sonradan olurdu bunlar ilk günden beri cinsellikte normal sınırlarda değildi yok denecek kadar azdı 1 yıldır hiç yok beni ve çocukları hep yok saydı kendi kendine yaşıyor bu durum neden olabilir ailesine ve ona göre o çok iyi bir eş hatalı olan evlendiği hanımlar kendime bakıyorum benim neyim var sadece bu ilgisizliği ve duyarsızlığına çok öfkeleniyorum beni aydınlatırsanız çok mutlu olurum sevgiler
Uzmanın Cevabı: Merhaba, ilgisiz bir evlilik zordur evet, daha önce buna bir çözüm bulmak istediniz mi, neler denediniz? Aileniz size destek oluyor mu
Merhaba, 19 yaşındayım ve 14 yaşımdan beri aralıklı olarak depresyonla savaşıyorum fakat takip edebildiğim kadarıyla birkaç ayda bir hep geri geliyor. İyi olduğum zamanlarda da diğer insanlara göre daha mutlu ve hevesli oluyorum genellikle. Bipolar olduğumdan şüpheleniyorum ve bunun cevabını nasıl bulabileceğimi merak ediyorum. Şimdiden teşekkürler.
Uzmanın Cevabı: Merhaba öncelikle, bir psikolojik bozukluk ile alakalı doğru tanıyı ancak bir ruh sağlığı uzmanı koyabilir, bu nedenle profesyonel bir destek almanızı öneririm. İhtiyaç halinde dilerseniz benim uygun gün ve saatime de randevu oluşturabilirsiniz, süreci birlikte yürütmekten memnuniyet duyarım. Sağlıklı günler diliyorum.
Merhaba , iyi günler . Ben Esra . 18 yaşındayım. Şimdiye kadar çok zor şeyler yaşadım . Kısaca şöyle söyleyebilirim sanırım : Lösemi , aile içi fiziksel ve duygusal şiddet , okb ve anksiyete bozukluğu olduğundan şüphelendiğim bir takım psikolojik rahatsızlıklar - psikoloğa gitmeme ailem izin vermemişti . O dönem çocuktum . Neyim olduğunu bilmiyordum . Ama şimdi detaylı araştırmalarıma bağlı olarak tahmin edebiliyorum . - cinsel istismar , uyku bozuklukları , maddi zorluklar (...) ve şimdiyse bipolar olduğumdan şüpheleniyorum . Öyle ilgi isteme yahut mızmızlanma felan değil bu . Bu soruyu son 2 aydır kendime ciddi olarak soruyorum çünkü bipolar tedavisi görmekte olan eski bir arkadaşım telefonda ona yaşadıgım ve rahatsız olduğum şeylerden uzun uzadıya bahsettiğimde benim de kendisi gibi çok yüksek olasılıkla bipolar olabileceğimi ve geciktirmeden psikoloğa görünmem gerektigini söyledi . Ki ben daha önceden , 2 yıl öncesinde de bundan şüpheleniyordum . Bu rahatsızlığa dair çok az bilgim varken acaba , diyordum ama şimdi ya gerçekten diyorum çünkü hissedebiliyorum sanırım . Ama tam olarak emin değilim . İşte konuyu bağlayacağım yer tam olarak burası .. Ben hicbir şeyden emin değilim . Ağlarken bile acaba ya aslında mutluysam diye düşünüyorum . Bir tanıdığım vefat ediyor mesela ağlıyorum ben de herkes gibi . Ama içimden bir ses ya aslında rol yapıyorsan diyor . Bir şeye gülüyorum ama aslında gerçekten mutlu olduğumdan mı gülüyorum emin değilim . Bir arkadaşım başarısız oluyor ve onu teselli ediyorum ama onun için gerçekten üzülüyor muyum emin değilim . İçten içe seviniyorsam ? Bilmiyorum . Belki de kötü biriyimdir . Durup dururken sinirlenmelerim de ondandır ? İnsanın benim kadar çabuk ve saçma bir sebep yüzünden çok öfkelenmesi , kalp kırması normal midir ? Ve sonra saçma sapan şeyler yüzünden gizlice ağlamaya başlaması ... Bazen kendimi ölümü düşünürken , ölmek isterken buluyorum . Ama bazense hiç ölmek istemiyorum . Bazen dünyanın en zeki insanıyım ve hatta nobel bile alabilirim günün birinde ama bazense aptalın önde gideniyim ... Kendimi çok sık suçluyorum geçmişim yüzünden . Nefret ediyorum çoğu zaman kendimden . Aynaya bakasım gelmiyor . Ama bazen ... Bazense kainat güzeliymişim gibi hissediyorum . Yürüyüşüm bile değişiyor . Zaman zaman cinselliğe karşı durdurulamaz bir istek duyuyorum ve kendimi kişiliğimle ve değerlerimle hiç uyuşmayan müstehcen şeylere bakarken buluyorum . Sonra çok pişman olup kendimden nefret ediyorum . Ama sonra bunu tekrar yaparken buluyorum kendimi . 2-3 haftada bir tekarlıyor bu . Özellikle de depresif olduğum zamanlarda. beni istemsizce ele geçiriyor . Bir süre sonraysa tamamen gidiyor bu düşkünlük ve neden böyle bir şey yaptığıma anlam veremiyorum . Bazen çok ve kontrolsüz para harcıyorum . Hatırlıyorum bir gün yolda rastladığım bir dilenciye 32 TL'Lik market alışverişi yapmıştım . O gün çok enerjiktim . Çok mutluydum . Ama mutlu olmam için aslında pek de bir sebep yoktu ... Bazen ise hiç para harcayasım gelmiyor . İnsan içine bile çıkmak istemiyorum . Bazen insanlarla sürekli iç içe olmak , onlarla sohbet edip onları espirlerimle eğlendirmek istiyorum . Birden kontrolüm dışında çok hızlı konuşmaya başlıyorum ve sürekli gülüyorum . Fakat bazense kendimi tüm insanlardan soyutlama isteği kaplıyor bedenimi . Ve dünyaya hiç gelmemiş olmak nasıl olurdu diye düşünüyorum . Keşke çocukken kanser olduğumda ölseydim diyorum . Mükemmelliyetçi bir insanımdır . Hata yapmayı kaldıramıyorum . Çok sevdiğim bir derste soruyu yanlış cevapladığım için tırnaklarımı izleri geçene kadar avuç içime gömmüşlüğüm var . Sözüm kesildiğinde çok sinirleniyorum . Birisi rahatsız olduğum bir hareketi yaptığında neredeyse öfke krizine giriyor , bağırıp çağırıyor bazense şiddete eğilimli oluyorum . Kimi zaman insanları durduk yere tersliyorum . İstemeden de olsa kalplerini kırıyorum . Çok sevilen bir insan olduğum söylenemez ... Geçen gün anneme seslendim ve uzaktan cevap verdiğini duydum . Sesin geldiği yöne doğru gittim ama orada yoktu . Sonra kendi kendime bir soru sordum ve annemden yine bir cevap geldi ama kendisi ortalıkta yoktu . Sonradan fark ettim ki annem evde bile değilmiş . Dış kapının önündeymiş ve bana hiç seslenmemiş bile ... Geçen gün sinemadayken filmin bir sahnesinde oyuncunun gözünün bembeyaz olduğunu gördüm bir-iki saniyeliğine . Ama benden başka kimse fark etmemiş , görmemiş .Ve biliyor musunuz , kendime sus demekten yoruldum . Öyle sebepsizce sesli bir şekilde sus diyorum kendime sık sık . Geçmişe dair bir takım üzücü ve utanç verici anlar geliyor aklıma ve ben suus suus diye sesli bir şekilde tekrarlıyorum kendi kendime . Sanki düşüncelerimi susturabilecekmişim gibi ... Siz ne düşünüyorsunuz bu konuda ? Yazdıklarım ne düşündürüyor size ? Ne yapmalıyım ?
Uzmanın Cevabı: Neden sorduğunuz sağlıksal bir meselenin "ilgi isteme ve mızmızlanma" olduğunu düşüneceğimi düşündünüz sorusunun hayatınızdaki yeri üzerine düşünmeye davet ediyorum öncelikle.
Yaşadığınız durumun, yaşadığınız kriz ve travmatik durumlara karşı bir anlamlandırma çabası olabileceğini söyleyebilirim en fazla. Daha fazlasını söylemek hem size haksızlık hem de cüretkarlık olur.
Bipolar veya diğerleri salt benzer belirtiler diye tanı olarak profesyonel bir gözlem olmadan söylenmesi zor şeylerdir. Sadece ne yaşadığınız değil ne kadar zamandır ve hangi koşullar altında yaşadığınız önem taşır. Bipoların türleri, özellikle aynı kategorideki siklotimi, sınırdurum kişilik tipi ve kişilik bozukluğu ile çok benzerlik gösterir. Bu yüzden ilk paragraftaki soru üzerine düşünmeniz, yapmanız konusundaki tek önerim olur.
Merhaba , iyi günler . Ben Esra . 18 yaşındayım. Şimdiye kadar çok zor şeyler yaşadım . Kısaca şöyle söyleyebilirim sanırım : Lösemi , aile içi fiziksel ve duygusal şiddet , okb ve anksiyete bozukluğu olduğundan şüphelendiğim bir takım psikolojik rahatsızlıklar - psikoloğa gitmeme ailem izin vermemişti . O dönem çocuktum . Neyim olduğunu bilmiyordum . Ama şimdi detaylı araştırmalarıma bağlı olarak tahmin edebiliyorum . - cinsel istismar , uyku bozuklukları , maddi zorluklar (...) ve şimdiyse bipolar olduğumdan şüpheleniyorum . Öyle ilgi isteme yahut mızmızlanma felan değil bu . Bu soruyu son 2 aydır kendime ciddi olarak soruyorum çünkü bipolar tedavisi görmekte olan eski bir arkadaşım telefonda ona yaşadıgım ve rahatsız olduğum şeylerden uzun uzadıya bahsettiğimde benim de kendisi gibi çok yüksek olasılıkla bipolar olabileceğimi ve geciktirmeden psikoloğa görünmem gerektigini söyledi . Ki ben daha önceden , 2 yıl öncesinde de bundan şüpheleniyordum . Bu rahatsızlığa dair çok az bilgim varken acaba , diyordum ama şimdi ya gerçekten diyorum çünkü hissedebiliyorum sanırım . Ama tam olarak emin değilim . İşte konuyu bağlayacağım yer tam olarak burası .. Ben hicbir şeyden emin değilim . Ağlarken bile acaba ya aslında mutluysam diye düşünüyorum . Bir tanıdığım vefat ediyor mesela ağlıyorum ben de herkes gibi . Ama içimden bir ses ya aslında rol yapıyorsan diyor . Bir şeye gülüyorum ama aslında gerçekten mutlu olduğumdan mı gülüyorum emin değilim . Bir arkadaşım başarısız oluyor ve onu teselli ediyorum ama onun için gerçekten üzülüyor muyum emin değilim . İçten içe seviniyorsam ? Bilmiyorum . Belki de kötü biriyimdir . Durup dururken sinirlenmelerim de ondandır ? İnsanın benim kadar çabuk ve saçma bir sebep yüzünden çok öfkelenmesi , kalp kırması normal midir ? Ve sonra saçma sapan şeyler yüzünden gizlice ağlamaya başlaması ... Bazen kendimi ölümü düşünürken , ölmek isterken buluyorum . Ama bazense hiç ölmek istemiyorum . Bazen dünyanın en zeki insanıyım ve hatta nobel bile alabilirim günün birinde ama bazense aptalın önde gideniyim ... Kendimi çok sık suçluyorum geçmişim yüzünden . Nefret ediyorum çoğu zaman kendimden . Aynaya bakasım gelmiyor . Ama bazen ... Bazense kainat güzeliymişim gibi hissediyorum . Yürüyüşüm bile değişiyor . Zaman zaman cinselliğe karşı durdurulamaz bir istek duyuyorum ve kendimi kişiliğimle ve değerlerimle hiç uyuşmayan müstehcen şeylere bakarken buluyorum . Sonra çok pişman olup kendimden nefret ediyorum . Ama sonra bunu tekrar yaparken buluyorum kendimi . 2-3 haftada bir tekarlıyor bu . Özellikle de depresif olduğum zamanlarda. beni istemsizce ele geçiriyor . Bir süre sonraysa tamamen gidiyor bu düşkünlük ve neden böyle bir şey yaptığıma anlam veremiyorum . Bazen çok ve kontrolsüz para harcıyorum . Hatırlıyorum bir gün yolda rastladığım bir dilenciye 32 TL'Lik market alışverişi yapmıştım . O gün çok enerjiktim . Çok mutluydum . Ama mutlu olmam için aslında pek de bir sebep yoktu ... Bazen ise hiç para harcayasım gelmiyor . İnsan içine bile çıkmak istemiyorum . Bazen insanlarla sürekli iç içe olmak , onlarla sohbet edip onları espirlerimle eğlendirmek istiyorum . Birden kontrolüm dışında çok hızlı konuşmaya başlıyorum ve sürekli gülüyorum . Fakat bazense kendimi tüm insanlardan soyutlama isteği kaplıyor bedenimi . Ve dünyaya hiç gelmemiş olmak nasıl olurdu diye düşünüyorum . Keşke çocukken kanser olduğumda ölseydim diyorum . Mükemmelliyetçi bir insanımdır . Hata yapmayı kaldıramıyorum . Çok sevdiğim bir derste soruyu yanlış cevapladığım için tırnaklarımı izleri geçene kadar avuç içime gömmüşlüğüm var . Sözüm kesildiğinde çok sinirleniyorum . Birisi rahatsız olduğum bir hareketi yaptığında neredeyse öfke krizine giriyor , bağırıp çağırıyor bazense şiddete eğilimli oluyorum . Kimi zaman insanları durduk yere tersliyorum . İstemeden de olsa kalplerini kırıyorum . Çok sevilen bir insan olduğum söylenemez ... Geçen gün anneme seslendim ve uzaktan cevap verdiğini duydum . Sesin geldiği yöne doğru gittim ama orada yoktu . Sonra kendi kendime bir soru sordum ve annemden yine bir cevap geldi ama kendisi ortalıkta yoktu . Sonradan fark ettim ki annem evde bile değilmiş . Dış kapının önündeymiş ve bana hiç seslenmemiş bile ... Geçen gün sinemadayken filmin bir sahnesinde oyuncunun gözünün bembeyaz olduğunu gördüm bir-iki saniyeliğine . Ama benden başka kimse fark etmemiş , görmemiş .Ve biliyor musunuz , kendime sus demekten yoruldum . Öyle sebepsizce sesli bir şekilde sus diyorum kendime sık sık . Geçmişe dair bir takım üzücü ve utanç verici anlar geliyor aklıma ve ben suus suus diye sesli bir şekilde tekrarlıyorum kendi kendime . Sanki düşüncelerimi susturabilecekmişim gibi ... Siz ne düşünüyorsunuz bu konuda ? Yazdıklarım ne düşündürüyor size ? Ne yapmalıyım ?
Uzmanın Cevabı: Merhabalar, çocukluk döneminde zorlu süreçler yaşamışsınız hatta anladığım kadarıyla o dönemlerde başlayan, kendinizde gözlemlediğiniz bazı psikolojik durumlar olmuş. Anlattığınız şeyler içinde birçok durum ve süreç barındırıyor. Yazdıklarınızı , sizi daha iyi anlayabilmek adına defalarca okudum fakat ne yazık ki sadece bu paragrafa bakarak size net bir şey söylemem doğru ve sizin için etkili olmaz. Fakat yaşadıklarınızın sizin için ne kadar zorlu ve içinden çıkılmaz bir durum olduğunu anlayabiliyorum. Bu zorlu süreci çözüme kavuşturmak adına ilk önceliğiniz bir uzman ile görüşmek olmalı. Şuanda sizi en çok yoran şey kendinizi anlayamamak olmuş. Kendinizi anlayarak, yaşadığınız şeylerin ne olduğunu psikoloğunuz ile birlikte belirleyerek sonrasında da uygun psikoterapi sürecine başlayarak , çocukluğunuzda görülmeye başlayan belirli problemlerin sizde kronikleşmesinin önüne geçilebilir. Özellikle zaman zaman ölüm düşüncenizin olması beni çok etkiledi. Anlattıklarınıza bakıldığında tek bir tanı dışında da süreçler olduğu düşünülebilir. Henüz 18 yaşındasınız hissettiğiniz bu karmaşayı ileriki yaşlarınıza taşımayın. Lütfen en kısa zamanda bir psikolog veya psikiyatrist ile görüşün.
Boşandığım eski eşim evli biriyle beraber suan ve bosanmamiza rağmen onu unutamıyor ve çok kıskanıyorum benim bipolar rahatsızlığım var onu öldürmeyi düşünüyorum aglama krizleri geliyor bununla nasıl başa çıkabilirim?
Uzmanın Cevabı: Merhabalar boşanma durumuyla beraber her ikinizde özer hayatlara sahip olmuşsunuz. Eşinizin bu ilişki yada duygu yoğunluğuna sahip olması kendi tercihi. onun seçimlerine yada hayatına odaklanmak ve olumsuz düşüncelere sahip olmak yerine kendi hayatinizi en kaliteli şekilde idame ettirmye ve tedavinize odaklanırsanız daha sağlıklı ve dogru olacaktır.
Medikal tedavilerinize ve psikoterapiye devam etmenizi öneririm.
Merhabalar benim 2016 yılında 3 4 yıllık bir ilişkim olmuştu. Bazı sebeplerden ayrıldık. Başka birisine aşık oldu . Aradan 3 yıl geçti . Ve son 1 senedir ara ara yazıyor İnstagramdan ekliyor ama ben artık iletişim kurmak istemiyorum. Engellemek bir tepki olduğunu düşünüyorum onuda yapmak istemiyorum. Ne yapabilirim ?
Uzmanın Cevabı: Merhaba, sizi ekleme sebebi nedir? Mesaj yazıyor mu, siz cevap veriyor musunuz
Merhaba , iyi günler . Ben Esra . 18 yaşındayım. Şimdiye kadar çok zor şeyler yaşadım . Kısaca şöyle söyleyebilirim sanırım : Lösemi , aile içi fiziksel ve duygusal şiddet , okb ve anksiyete bozukluğu olduğundan şüphelendiğim bir takım psikolojik rahatsızlıklar - psikoloğa gitmeme ailem izin vermemişti . O dönem çocuktum . Neyim olduğunu bilmiyordum . Ama şimdi tahmin edebiliyorum . - cinsel istismar , uyku bozuklukları , maddi zorluklar (...) ve şimdiyse bipolar olduğumdan şüpheleniyorum . Öyle ilgi isteme yahut mızmızlanma felan değil bu . Bu soruyu son 2 aydır kendime ciddi olarak soruyorum çünkü bipolar tedavisi görmekte olan eski bir arkadaşım telefonda ona yaşadıgım ve rahatsız olduğum şeylerden uzun uzadıya bahsettiğimde benim de kendisi gibi çok yüksek olasılıkla bipolar olabileceğimi ve geciktirmeden psikoloğa görünmem gerektigini söyledi . Ki ben daha önceden , 2 yıl öncesinde de bundan şüpheleniyordum . Bu rahatsızlığa dair çok az bilgim varken acaba , diyordum ama şimdi ya gerçekten diyorum çünkü hissedebiliyorum sanırım . Ama tam olarak emin değilim . İşte konuyu bağlayacağım yer tam olarak burası .. Ben hicbir şeyden emin değilim . Ağlarken bile acaba ya aslında mutluysam diye düşünüyorum . Bir tanıdığım vefat ediyor mesela ağlıyorum ben de herkes gibi . Ama içimden bir ses ya aslında rol yapıyorsan diyor . Belki de kötü biriyimdir . Durup dururken sinirlenmelerim de ondandır ? İnsanın benim kadar çabuk ve saçma bir sebep yüzünden bu kadar öfkelenmesi normal midir ? Ve sonra saçma sapan şeyler yüzünden gizlice ağlamaya başlaması ... Bazen kendimi ölümü düşünürken , ölmek isterken buluyorum . Ama bazense hiç ölmek istemiyorum . Bazen dünyanın en zeki insanıyım ve hatta nobel bile alabilirim günün birinde ama bazense aptalın önde gideniyim ... Kendimi çok sık suçluyorum geçmişim yüzünden . Nefret ediyorum çoğu zaman kendimden . Aynaya bakasım gelmiyor . Ama bazen ... Bazense kainat güzeliymişim gibi hissediyorum . Yürüyüşüm bile değişiyor . Ve son olarak , geçen gün bir ses halüsinasyonu duydum sanırım . Evin içinde anneme seslendim ve annemden cevap geldi . Annem yatak odasında sanıp oraya gittim ama orada yoktu . O esnada kapı çaldı ve ben kendi kendime gelenin kim olduğunu sorguladım sesli bir şekilde . Annem , baban , dedi . Kapıyı açtım . Ve annem karşımdaydı . Gezmeye gitmek için dışarı çıkmıştı ve evde unuttuğu bir seyi almak için kapıyı çalmıştı . Yani benimle konusan annem değildi . Çünkü bu imkansız . Ama o ses anneme aitti . Ya gerçekten halüsinasyon görmeye başlıyorsam ? Bu aksam sinemaya gittik . Ve ben filmin bir sahnesinde oyunculardan birinin gözlerinin bembeyaz olduğunu gördüm kısa bir süreliğine . Ama bunu benden başka kimse fark etmemiş , sordum . Kimse görmemiş ... Ve biliyor musunuz , kendime sus demekten yoruldum . Öyle sebepsizce sesli bir şekilde sus diyorum kendime sık sık . Geçmişe dair bir takım üzücü ve utanç verici anlar geliyor aklıma ve ben suus suus diye tekrarlıyorum kendime . Sanki düşüncelerimi susturabilecekmişim gibi ... Siz ne düşünüyorsunuz bu konuda ? Lütfen son derece dürüst olun . Daha anlatamadığım çok şey var . Fakat bu yazdıklarım ne düşündürüyor size ? Ne yapmalıyım ?
Uzmanın Cevabı: Merhaba öncelikle, söylediklerinize buradan detaylı bir cevap vermek malesef mümkün olmaz. Ancak genel çerçevede baktığımda bir psikolojik bozukluğun eşlik ettiği görülüyor. Daha detaylı kısmı ancak psikoterapi ile mümkün olabilir. Bir uzman eşliğinde terapi sürecinde ilerlemenizi öneririm. Dilerseniz benim uygun gün ve saatime de randevu oluşturabilirsiniz, süreci birlikte yürütmekten memnuniyet duyarım. Sağlıklı günler diliyorum.
İnsanlara bağlanıyorum fazla kuruntuluyum ne yapmalıyım?
Uzmanın Cevabı: Merhaba öncelikle, bunun şunu şunu yapın ve bu durumdan kurtulun gibi net denklemleri yoktur. İnsanlara neden fazla bağlanıyorsunuz, neden kuruntu yapıyorsunuz öncelikle bunlar incelenmeli. Altta yatan nedenlere göre bir gidişat sağlanabilir, bu da psikoterapi ile mümkün olacaktır. Bir uzman eşliğinde psikoterapi sürecine başlamanızı öneririm. Dilerseniz benim uygun gün ve saatime de randevu oluşturabilirsiniz, süreci birlikte yürütmekten memnuniyet duyarım. Sağlıklı günler diliyorum.
Bu sayfadaki sorular, danışanların Psikolog Merkezi'ndeki uzmanlara sorduğu ve yayımlanmasına hem danışanın hem uzmanın izin verdiği sorulardır. Siz de randevu almadan, ücret ödemeden bir uzmana yazabilirsiniz; ücretsiz psikolog desteği almanın en kolay ilk adımı çoğu kişi için budur.
Ücretsiz soru sormak nasıl işler?
Online psikolog arayışında ilk adım uzmanı seçmektir. Sorunuz bir havuza düşmez; profilleri okuyup yaklaşımını uygun bulduğunuz uzmana doğrudan yazarsınız. Uzman cevapladığında bildirim alırsınız ve aynı başlık altında en fazla 5 mesaj boyunca karşılıklı yazışabilirsiniz.
Sorunuz yayımlanır mı?
Sorunuzu yalnızca yazdığınız uzmana özel tutabilir ya da aynı durumu yaşayanlara faydası olsun diye yayımlanmasına izin verebilirsiniz. İzniniz tek başına yeterli değildir: yayımlanması için uzmanın da onay vermesi gerekir. İkisi birden olmadıkça soru ve cevap bu listede görünmez.
Uzman seçiminden cevabın gelmesine kadar akışın tamamını adım adım görmek isterseniz Nasıl Soru Sorabilirim? sayfasını ziyaret edebilirsiniz.
