İçeriğe geç
  1. Soru Sor
  2. Kendim

303 sonuç gösteriliyor.

Insanlar dan uzaklasma

Kim

Düşüncelerim, fikirlerim boğuyor beni. Sevdiğim şeyleri, kendimden uzaklaştıran başka biri var sanki. Kalben istesemde yanımda isteyemiyorum, karanlık bir odada köşeye sıkışmış gibi bişey, durmaktan susmaktan başka çarem yok. Beni sizden uzaklaştıran bişey var, ya onu bulup ondan kurtulucam

Uzmanın Cevabı: Merhaba, anladığım kadarıyla yapmak isteyip de yapamadığınız şeyler var ve istediğiniz şeylerle aranıza bir duvar örülmüş gibi. Bu da size çaresiz hissettiriyor. Terapi, size düşüncelerinizin kaynağını bulmanız, sizi uzaklaştıran düşüncelerinizin farkına varmanız ve onları dönüştürmeniz konusunda yardımcı olacaktır. Burada atmış olduğunuz adım çok değerli. Sizi uzaklaştıran bazı düşünceleriniz olsa da, bir yanınız çıkış yolu arıyor. O yanınıza kulak verip, kendiniz için bir adım daha atmanız hayatınızı olumlu yönde değiştirecektir. Sevgiler.

Detayları Gör

korku

asmin-

Merhaba hocam, ben 20 yaşında üniversite öğrencisiyim. Problemim insanlarla yasamaktan çok korku ve rahatsızlık duyuyorum. Onlarla bi arada bulunurken hep içimde bi korku telaş rezil olma ve olmuştuk hissi var. Kalabalık ortamlara girmek istemiyorum kaçınıyorum bundan.Okula dahi gitmek istemiyorum bundan korkuyorum ve utanıyorum. Bu durum beni genel olarak aşırı rahatsız ediyo ve çok korkutuyo. Ve genel anlamda insanlardan hiç hoşlanmıyorum hatta nefret ediyorum onlarla bi arada bulunmak zorunda kalmak istemiyorum. Çünkü asla rahat hissetmiyorum ve içimde büyük korku olusuyo. Bu durumdan da bi yandan utanıyorum çok normal davranmaya çalışıyorum ve bu beni daha çok öfkelendiriyo. Daha önce bi destek almadım almayı düşünüyorum yalnız bunun nedenini öğrenmek istiyorum. Yanıt için şimdiden teşekkürler.

Uzmanın Cevabı: Merhabalar bunun altında yatan birçok sebep olabilir. Ebeveynlerin tutumu, diğer insanlarla yaşanan kötü tecrübeler, kişinin yaşamındaki sıkıntı verici olaylar, kişilik özellikleri gibi gibi. Bunların dışında yaşadığımız olayları içinde bulunduğumuz durumları nasıl algıladığımız, nasıl yorumladığımız ile ilgili de olabilir yani kısaca olaylar ya da durumlar hakkındaki düşüncelerimizden de kaynaklanıyor olabilir.

Detayları Gör

Kafamdaki düşünceler

ek3

Merhaba. Ben 18 yaşında üniversite öğrencisiyim hazırlık okuyorum. Umarım okulum bittiğinde sizler gibi Psikolog olacağım :). Benim yaklaşık üç senedir devamlı bir şekilde kafamdan çıkmayan takıntılarım, sorunlarım oluyor. Aşırı düşünüyorum. Hiçbir zaman kafam boş kalmıyor. Aşırı düşündüğüm için çok fazla ağladığım kendimden baktığım zamanlar olmuştur. Yaklaşık bir sene dine çok fazla takmıştım hem de sınav senemde. Sabahtan akşama kadar sadece oturup düşündüğüm zamanlarım olurdu. Kendimi hep çok yalnız hissederdim. Her gün ağlar dışarı çıkmak istemezdim. 11 yaşımdayken dedem bizi terk edip başka bir hayat yaşamayı tercih etti. Onun eksikliğini çok yaşadığımı düşünürüm. O yaşımdayken hem annemi hem anneannemi taşımıştım. Kendi duygularımı yaşamaya kendime fırsat vermemiştim. Liseye başladığımdan beri hep bir şeylere taktım. Arkadaşlıklara, aşk ilişkilerine, herhangi birine. Kafam hiçbir zaman düşünmeden takmadan durmuyor. Dini konulardan yaklaşık 5 aydır uzaklaştım. Ancak şimdi de sevgilime takıyorum. O bana her yazmadığı beni her aramadığı zaman soruna düşüyorum. Her tartışmamızda kendimi sürekli suçluyorum. Kendime sevgimi veremiyorum. Sürekli ben şöyleyim ben böyleyim diyorum. Ona da hiç rahat vermiyorum. Tek seferde oturup yalnız kaldığım her zaman beynimden onlarca şey geçiyor. Hatta yalnız kalmama bile gerek kalmıyor bazen. Aynı anda eskiden mezarlıktaki bir anım geliyor ardından dedem geliyor ardından çok alakasız babamın işi geliyor hiç dert olmayan şeyler bile aklımdan çıkmıyor. Aşırı düşüncelerimi durduramıyorum. Sürekli bunalım ve mutsuz bir ruh halindeyim sürekli ağlıyorum ve bu üç senedir böyle sürüp gidiyor. Erkek arkadaşım 7 aydır hayatımda. O geldiğinde bunlar oldukça azalmıştı ancak son aylarda ona da çok sarmamla beraber bunlar yeniden geldi. Hiçbir şekilde kendime rahatlık fırsatı vermiyorum. Kafamı hiçbir zaman boşaltamıyorum. Hobi de edindim hiçbir şey bunu geçirmiyor. Tüm gün sadece oturup düşündüğüm zamanlar çok oluyor. Kendimde boğuluyorum. Yetmiyor partnerimi de boğmaya başlıyorum. Ne yapmam gerekiyor hiç bilmiyorum. Gerçekten kendimde boğuluyorum. Sizleri de bu kadar çok cümleyle yordum kusura bakmayın. Şimdiden çok teşekkür ederim.

Uzmanın Cevabı: Öncelikle merhaba daha öncesinde ilac desteği ve psikoterapi aldınız mı? Takıntıların içeriği, süresi, işlevselliğe ve yaşamınıza etki düzeyi, çevresel stresörler ile başa çıkma tarzınız, geçmişte içinizde ifade edilmeden çözümlenemeden kalmış ve beyinde işlemlenmemis bütünleşememiş travmatik anılar ve beyininin biyolojik mekanizmasındaki düzensiz işleyiş ve nörotransmiterlerin niceliksel dengesizliği ve bir araya geldiğinde bu semptomların oluşması tetiklenebiliyor. Ailesel geçişin de yüksek oranda etkili olabildiği genlerde bulunan ifadenin çevresel stresler ile kolayca semptoma dönebildiği söylenebilir. Bu noktada semptomların yoğunluğuna bağlı ilac desteği eşliğinde streslerle başa çıkma ve şemalar ile çalışılarak gidilebilecek bir psikoterapi desteği( EMDR da etkili olabilir) ile beraber gidilmesinin daha yararlı olabileceğini düşünmekteyim. Sevgilerle..

Detayları Gör

Kimim ben?

Gölge

Kimim ben? En sevdiğim renk, film, şarkı ne? Neyi sevmem? İçimdeki seslerin dışında neden böyle sessiz biriyim. Birilerin fikirleri arkasında kalmış, kendini bulamamış biriyim. Neden fark etmezim ben? Beden bir fikrim yok kendim hakkında? İnsan kendini hiç mi tanımaz? Tanımaya nereden başlar? Ve her şey için biraz da geç değil mi?

Uzmanın Cevabı: Merhaba, öncelikle hiçbir şey için geç olmadığı söylemek istiyorum. Sizi daha ayrıntılı dinlemek isterim. Birlikte sormuş olduğunuz sorular üzerinde konuşarak ilerleme sağlayacamızı düşünüyorum. Dilerseniz randevunuzu oluşturabilirsiniz. Görüşmek dileğiyle…

Detayları Gör

Neden ölümü düşünüyorum

Ölüdeniz09

Merhaba, yaşım 17. Bildim bileli içimde bir huzursuzluk zevk alamama var başlarda bunu ergenliktendir diyip geçiyordum. Böyle yazmak fazla samimi gelmedi bundan sonrasını içimden geldi gibi yazicam yazım hatası yaparsam lütfen kusura bakmayın. Her akşam kafami yatağa koyduğunda bugün ne yaptım diye soruyorum ve cevap hep boş yaptığım hiç bir şeyin bana yararı olmadini kendimi geliştirmedigimi düşünmeye başladım -Ailemde o kadar sıkan kişiler değil onlar bana iyi yerlere gelebilmek için ellerinden geleni yapiyolar- kendimi gelistirememe aileme yük olma benden gurur duymaları düşündükçe deliricek gibi oluyorum belki fazla kafaya takıyorum düşünüyorum bilmiyorum insanlara karşı güler yüzle karşılıyorum konuşuyorum ama kendimle başbaşa kalınca olmuyor mutlu hissetmiyorum. Aglayamiyorumda -aglayamamamin sebebinin ilkokuldayken kavga ettiğimde ve ya bir yerimi yaraladimgimda baya ağlardım babam ve annemde erkek adam ağlamaz biraz erkek gibi ol bizim oğlumuz var yav diyerek gurur duyalım derdi. Bende benden gurur duysunlar diye yeteneğimi ozamanlardan keşfetmeye çalışmıştım ilkokul hocam olmasa matematikte bu kadar iyi olamazdım onun sayesinde 4. Sınıfta ilk kez bir yarismaya matematik olimpiyatları gibi bir adı vardı 7. olmuştum ama mutluydum bir şey başarmıştım. Tabi artık onunda basaramiyorum herseyim gerilemeye başladı artık bri kitap kapağı actimda 5.sayfada batıp kapatıyorum hiç zevk vermiyorum. Boş boş tavana bakıp eski günleri anar ölümü düşünürüm ölsem kim umursarki bunu sordumda kendime ailem anneannem aklıma geliyor vazgeçiyorum. İntiharı denedim mi? Evet denedim ama başaramadım korktum ama ölmekten değil acı çekmekten aileme acı cektirtmekten bıçağı elime batirmistim acıyı hissediyor muydum? Bilmiyorum o an ne düşünüyordum. Hasteneye kaldırıldim olay kapandı gitti. Ailemde fazla bu konu anmaz. Bilirler zaten sakar oldumu intihar etmeye teşebbüs etcegimi bile düşünmediler ozaman çıkıp bu yazdıklarımı onara göstermek isterdim ama yapamıyorum sanırım daha fazla yazmasam iyi olur bunu belki okumicaksiniz ama en azindan içimi dökmek bir parçada olsa iyi geldi tesekkurler

Uzmanın Cevabı: Bana tüm yazılanları dikkatli şekilde okurum Ölüdeniz09. Öncelikli olarak uzun süreden beri süreğen şekilde depresif durumun devam ve tekrar etmesi, kişilik özelliği haline dönüşmesi ve ölüm intihar düşüncelerinizin olması gerçekten profesyonel bir desteğe uzun süreli, ilaç destekli olan bir terapiye ihtiyacınız olduğu anlamına geliyor. İsterseniz sorunu daha detaylı şekilde ele alıp değerlendirebilir ve sizinle beraber (ailenizin de bilgisi doğrultusunda)yol alabiliriz. Benden belirttiğim müsait saatler içerisinde randevu alabilirsiniz. Eğer kendinizi iyi hissetmemenin dışında intihar düşünceleri yoğunlaşırsa beklemeden hastanelerin acil kısımlarını arayabilirsiniz. Fakat uzun vadede terapi ve ilaç desteğinin yararlı olabileceğini söyleyebilirim. Sevgilerle.

Detayları Gör

Neden ölümü arzuluyorum

Ölüdeniz09

Merhaba, yaşım 17. Bildim bileli içimde bir huzursuzluk zevk alamama var başlarda bunu ergenliktendir diyip geçiyordum. Böyle yazmak fazla samimi gelmedi bundan sonrasını içimden geldi gibi yazicam yazım hatası yaparsam lütfen kusura bakmayın. Her akşam kafami yatağa koyduğunda bugün ne yaptım diye soruyorum ve cevap hep boş yaptığım hiç bir şeyin bana yararı olmadini kendimi geliştirmedigimi düşünmeye başladım -Ailemde o kadar sıkan kişiler değil onlar bana iyi yerlere gelebilmek için ellerinden geleni yapiyolar- kendimi gelistirememe aileme yük olma benden gurur duymaları düşündükçe deliricek gibi oluyorum belki fazla kafaya takıyorum düşünüyorum bilmiyorum insanlara karşı güler yüzle karşılıyorum konuşuyorum ama kendimle başbaşa kalınca olmuyor mutlu hissetmiyorum. Aglayamiyorumda -aglayamamamin sebebinin ilkokuldayken kavga ettiğimde ve ya bir yerimi yaraladimgimda baya ağlardım babam ve annemde erkek adam ağlamaz biraz erkek gibi ol bizim oğlumuz var yav diyerek gurur duyalım derdi. Bende benden gurur duysunlar diye yeteneğimi ozamanlardan keşfetmeye çalışmıştım ilkokul hocam olmasa matematikte bu kadar iyi olamazdım onun sayesinde 4. Sınıfta ilk kez bir yarismaya matematik olimpiyatları gibi bir adı vardı 7. olmuştum ama mutluydum bir şey başarmıştım. Tabi artık onunda basaramiyorum herseyim gerilemeye başladı artık bri kitap kapağı actimda 5.sayfada batıp kapatıyorum hiç zevk vermiyorum. Boş boş tavana bakıp eski günleri anar ölümü düşünürüm ölsem kim umursarki bunu sordumda kendime ailem anneannem aklıma geliyor vazgeçiyorum. İntiharı denedim mi? Evet denedim ama başaramadım korktum ama ölmekten değil acı çekmekten aileme acı cektirtmekten bıçağı elime batirmistim acıyı hissediyor muydum? Bilmiyorum o an ne düşünüyordum. Hasteneye kaldırıldim olay kapandı gitti. Ailemde fazla bu konu anmaz. Bilirler zaten sakar oldumu intihar etmeye teşebbüs etcegimi bile düşünmediler ozaman çıkıp bu yazdıklarımı onara göstermek isterdim ama yapamıyorum sanırım daha fazla yazmasam iyi olur bunu belki okumicaksiniz ama en azindan içimi dökmek bir parçada olsa iyi geldi tesekkurler

Uzmanın Cevabı: Merhabalar, her şey mükemmel olmak zorunda değil. Hiçbir şey mükemmel olamaz zaten insan söz konusuysa. Öncelikle bu hayatta ne istiyorsunuz bunu düşünün. O istediğiniz şey için neler yapabilirsiniz? Bugün ne yaptım sorusuna nasıl bir cevap vermek istiyorsunuz mesela? Buradan başlayabilirsiniz. Hayatta zor dönemler geçirebiliriz zor yaşantılar yaşayabiliriz ama pes edersek her şey bitmiş olur. Aksine pes etmeden yolumuza milimetre de olsa devam etmeliyiz. Tüm başaranlar bu şekilde başarıyor. Motivasyon konuşmaları dinleyebilirsiniz, iyi gelecektir. Profilimden randevu da oluşturabilirsiniz bu süreçte size yardımcı olmayı çok isterim. Sevgiler.

Detayları Gör
Uzmanınla dilediğin yerden görüş:
Psikolog Merkezi: Online Seans

Şimdi indir, konuşmaya başla

App Store'dan İndirGoogle Play'den İndir

Benliği tam olarak tanımak

Whiterose

29 yaşındayım. 6 yıl işsiz evde kaldım. Depresyon gibi bir şeydi. O dönem yakın çevrem dışlamaya başladı. Arkadaş edinemedim. 1 ilişkim oldu sadece. Benden 8 yaş küçüktü. Ve aşık olduğumu anlayamadım farketmem kıskanmamla oldu. Komşumuzdu. gizli bi ilişkiydi.Aşırı mantıksızdı. Sadece cinsel odaklı diye kendimi kandırmışım. Beni ruhsal olarak çok yıprattı. Psikolojim bozuldu dengesizleştim. Yaşı küçük olmasına rağmen benliğinin benden güçlü olduğunu ve beni baya etkilediğini farkettim. 4 aydır çalışıyorum yeni toparlamaya başladım. Kendimi işe verince rahatladım. Arada bazen ağlıyorum. Duygusal olarak olgun olmadığımı ve bugüne kadar duygularımı bastırdığımı farkettim. Kendimi tanımak ve benliğimi güçlendirmek istiyorum. İnsan ilişkilerinde iyi olsamda uzun süreli arkadaş edinemiyorum. Çocukken hep tek başıma oynardım. Ben 12 yaşında 18-19 yaşındaki kuzenim ve annemin 2. (45 yaşındaydı) Eşinden cinsel taciz gördüm. Şuan biriyle konuşuyorum ve 7 yaş küçük benden. Ve karakter olarak bazı farklar olsa da eski aşık olduğum kişiye benziyor. Bakireyim. Libidom çok yüksek. Çoğunlukla yalnızlık hissim var. Tespit ve önerilerinizi bekliyorum.

Uzmanın Cevabı: Merhabalar, anlatıklarınız çözümlenmesi gereken ve üstünde durulması gereken konular aslında. Karakter yapılanmamızı büyüdüğümüz çevre, büyütüldüğümüz insanlar oluşturmaya başlar. Bu sebeple seanslar sırasında bolca hayat hikayenizi konuşuruz. Yaşadığınız taciz olayı ise sizi ne denli ve nasıl etkiledi bunların yine bu hikayelerden anlaşılmasını sağlamaya çalışırız. Bu konuda verebileceğim yegane tavsiye gerçekten terapi sürecine başlamanız yönünde olacaktır ama onun dışında kendinizi tanımak, duygularınızı açığa vurmakta zorlanıyorsanız bunda günlük tutmanın faydası yadsınamayacak kadar fazladır. Günlükten kastım ise bugün bunları bunları yaşadım şeklinde değil de, bugün bu olaylar karşısında böyle hissettim çünkü şöyle düşündüm şeklinde olmasıdır. Bu şekilde kim olduğunuzu daha iyi tanıyabilirsiniz.

Detayları Gör

Hayatı Sevemiyorum

Minikkuş

24 yaşındayım üniversite mezunuyum, şu an da herhangi bir işim yok şu an kpss hazırlanıyorum. Hayata dair hayallerim bile var fakat hiç kimseye karşı birşey hissedemiyorum en son sadece biriyle bir ilişkim oldu oda zaten olmadı çirkin biri değilim istersem çok kişiyle birlikte olabilirim etrafımda ben de kat be kat yakışıklı insanlar var ama ben asla birine duygu hissedemiyorum. Dışarı çıkınca insanları gördükçe kaçıyorum. İnsanlar bana samimi gelmiyor. Bazen durup düşünüyorum neden varım ben bu dünyada yani herşey boş geliyor içimde hep anlam veremediğim bir hüzün var. Kendimi sadece anlık mutlu buluyorum, ayrıca çevrem de çoğu kişi evlilik baskısı yapıyor. Ama ben evlenmek istemiyorum. Ne yapabilirim bu durumun sebebi nedir?

Uzmanın Cevabı: Merhabalar, bunlar çok güçlü varoluşsal kaygılar ve genellikle bu kadar derinden hissedilen ve insan ilişkilerini etkilemeye başlayan bu düşünceler, atlında çok daha köklü yaşanmışlıklar barındırır. O yaşanmışlıkların ya da yaşanamayanların keşfini yapamadan ve tüm onların çözümlemeden maalesef bu düşüncelerden sıyrılmak daha da zor olur. Yani size yüzeysel olarak, şunu yapın yada bunu yapın gibi kuracağımız cümleler asıl sorunu çözmeden sizi anlık olarak rahatlatmaktan başka bir şeye yaramayacaktır. İnsanlara karşı neden bu kadar soğudunuz, hayatınızı sorgulama evresine nasıl gelebildiniz ya da içinizde bir türlü geçmeyen bu hüznün kaynağı nedir? Bu sorular cevap aranması gereken ve sizin çözümlemeniz gereken konular aslında.

Detayları Gör

Kendime güvenim kalmadi

Darkdays

Merhaba ben erken yaşta evlendim lise okurken eşimle beraber bir hata yaptık ve bir çocuğumuz oldu tabi bunun sonucunda kendi ailem bana küstü çevremdeki bütün arkadaşlarımı kaybettim sadece eşim ve eşimin ailesi destekcim oldu eşimin ailesi eşimle beni üniversiteyi okuttu ve ben şuan yine ikinci üniversite okuyorum ama eşim kackez kpssye girdi atanmaya çalıştı atanamadi askerliginide yapmadı eşimin ailesiyle beraber yaşıyoruz bundan hiç bir yana sikayetci değilim fakat 6 yıllık evliliğimde eşim üç ay çalıştı üniversite okurken yada kpssye çalışırken hiç bir işe girmedi artık bir evimiz olsun gençliğimiz de yasayamadiklarimizi yaşayalım diyorum ayrı eve çıkmak istiyorum şimdi eşime sordum kararını ver hayatımı kır dedim son kez kpssye caliacam dedi bende tamam yanındayım dedim ama 4 aydır ne eline kitap aldı nede başka birşey sosyal bir hayatım yok tek bir arkadaşım dahi kalmadı eşim arkadaşlarla dışarı cikicam bu akşam dediğinde beynim uyuşuyor agliyasim geliyor gündüz arkadaşlarla son akşam arkadaslarlasin hayatımı karartiyorsun diyorum içimden eşim beni çok seviyor ama hayatımızi kurmak için bir icraatı yok herşey onun elindeyken yapmaması onu suclatiyor ben evin gençliğimi yasayamiyorken gençliğini yaşaması çok zoruma gidiyor.

Uzmanın Cevabı: Merhabalar, planlamadan yapılan evliliklerde çoğu zaman böyle sıkıntılar baş göstermeye başlar. Fakat bizler hep bir yere yetişiyormuş gibi yaşamaya, geç kalmışlık hissiyle yaşamaya çok alışkın varlıklarız. Hayatınızı kurmak için hiç bir zaman geç kalmazsınız. Sanırım hayatınızı kurmanın bütün sorumluluğunu eşinize bırakmışsınız. Fakat bu sorumluluk eşlerin ikisine de aittir. Sadece maddi anlamda demiyorum bunu. Eğer kendinize ait bir hayat istiyorsanız bunu sizden başka kimse yapamaz. İhtiyacınız olan sosyalleşmekse bunu bir şekilde elde etmeniz gerekir. Eğer kendinize ait bir yuva istiyorsanız elinizi taşın altında birlikte koyabilirsiniz. Bunlar çok havada sözler biliyorum ve çoğu zaman dile kolay ama yapması zor olan şeylerdir. Ama bir kez kendi hayatınızın iplerini kendi elinize almayı başarırsanız her şey daha farklı ilerlemeye başlayacaktır. Eşinizle birlikte hayatınıza dair planlar yapıp bunun için kendinize süreler tanımanız gerekir. Sosyal bir hayatınız olmadığı için ya da sizi anlayan kimsenin olmadığını düşündüğünüz için yalnız hissetmeniz kadar doğal bir şey yok. Bu sebeple onun arkadaşlarıyla olması sizi bu kadar rahatsız ediyor olabilir. Ama unutmayın bu sizin sorununuz ve kimse siz bir sorun yaşıyorsunuz diye sizinle birlikte aynı sorunu yaşamak zorunda değil. Bu sorun size aitse bunu çözebilecek olan tek kişi yine sizsiniz.

Detayları Gör

Gün içinde modum hep değişiyor

Lily

mutluyken birden aglayasim geliyor kendimi yalnız hissediyorum arkadaşlarım olmasına rağmen. Kendimi değersiz biri gibi hissediyorum tabi bunu dışarı asla yansitmamaya çalışıyorum insanların bana acimasindan hayatta hoşlanmam kendimi zavalli hissetmek istemediğim için. Kimse beni sevmiyormus gibi hissediyorum elimden geldiğince cevremdekilerin sorunlarını dinleyip yardımcı olsamda kimse bana yardımcı olmuyor bunun sebebi benim dışarıya yansitmamamda olabilir tabii ki ama bilmiyorum her ne kadar güçlü durmaya çalışsam da günün sonunda yalnız kaldigimda üzülüyorum . Son bı kaç ayda intihar ve ölümü düşünüyorum ondan öncesinde asla düşünmezdim . Bazen ağlama isteğiyle dolup taşıyorum şuan olduğu gibi sağladıktan sonra ya hiç birşey düşünmeden boş bir kutu gibi hissediyorum ya da çok fazla sinirli oluyorum gün içinde de sinirleniyorum bazen sinirden karnım ağrıyor .birine sarılıp hıçkıra hıçkıra ağlarsam sorunumun geçeceğine inanıyorum ama öyle biri yok maalesef. Ne yaparsam yapayım bu şeyi gecirtemiyorum sizce ne yapmalıyım lütfen söyleyin

Uzmanın Cevabı: Merhabalar, değersizlik hissi çok yoğun ve köklü bir hisdir. Anlaşılan bu durumla uzun bir zamandır mücadele etmeye çalışıyorsunuz ve bu sizi oldukça yormuş. İntihar ve ölüm düşünceleri oluşmaya başlamış. Belki de daha da beklemeden bir terapi sürecine başlamanız gerekiyordur. Neden böyle hissetiğinizi anlamladırmanız gerekiyordur. Eğer ki kendimizi değersiz hissedersek, değer gördüğümüz yerde bile kaçmaya başlarız. Çünkü bu duyguya alışık değilizdir. Etrafınızdaki insanların sizi sevdiğini, değer verdiğini anlamanız, hissetmeniz için öncelikle siz kendinizi sevmeli ve kendinize değer vermelisiniz. Şimdiye kadar bunu pek yapamamış bir insan için bunun olması biraz zaman alabilir ama olduktan sonra hayata inanın farklı bakmaya başlarsınız. Etrafınız ne kadar kalabalık olursa olsun eğer ki sizi anlayabilen, anlatabileceğiniz tek bir insanın dahi olmadığını düşünüyorsanız bu yalnızlık hissi kaçınılmazdır. Gerçekten anlatmaya ve anlaşılmaya ihtiyacınız var. Sizi iyi edecek kişi bir başkası değil yine sizsiniz. Ağlamak ve rahatlamak için illaki başka birine sarılmanıza gerek yok. Kendi kendinize yetebilmeyi öğrenmelisiniz. Bunlar çok havada ve kalıp cümleler ve tek başına hayata geçirilmesi zor cümleler biliyorum. Fakat bizler işte tam da bunun için burdayız.

Detayları Gör

Aklındaki soruyu ücretsiz sor

Soru kabul eden uzmanları görüntüle, sorunu sor.