2 yıllık evliyiz evliliğimizin ilk haftasından itibaren ailesi karışmaya başladı sürekli orda olmamızı istiyorlar gidip geliyoruz sürekli ama yetmiyor orda kalmamızı istiyorlar üç kez ayrıldık ben ailemin yanına geldim yine benim ailem araya birikerini düşürdü aramızı yapmaya çalıştılar ailesi ailemin yanında eve gelin değil yılan aldık gibi sözler söylüyordu Kız kardeşleri eşimi benden kıskanıyor eşim onların yanında ben azarlayınca Mutlu oluyorlar eşim ailede tek erkek beş kız kardeşi var babasıyla aynı işi yapıyor yapıyor Babası çok varlıklı bir adam eşim babasının onu reddetmesinden mirası vermemesinden korkuyor baba her fırsatta tehtid ediyor bak falanca‘nın oğlu eşin ağzına bakmış babası reddetti gibi laflar söylüyor eşimle aramızı bozmakdan mutlu oluyorlar eşim her fırsatta onların yanında beni azarlıyor sırf onlar mutlu olsun diye ve yetmiyor gibi bana sana her hakareti yapıyorum hala babam mutlu olmuyor diyor Ve öyle bir aileyi sevmeme onlarla yaşamamı benden bekliyor sana çok para harcadım düğün yaptım Maliyetin yüksek diyor hizmet edeceksin anneme babama diyor ailesi her gün oraya istisnasız gidip yemek yapıp iş yaptığım halde yapmadığım ne varsa yüzüme vuruyor tuvaleti neden yıkamadın diye bağırıyor eşim beni sevmediğin söylüyor sadece bana dese yetmiyor ailesinin çevresinin yanında rahatça Beni sevdiğini söylüyor beni kovdu evden git gelme. Diye şuan ailemin yanındayım ailem ayrılmamı onlardan bana hayır olmadığını söylüyor eşimin Son sözü geleceksen ailemle yaşayacaksın tek evde ailene gitmeyeceksin kabuse gel yoksa gelme diyor ben ayrılmak için evlenmedim paraları da umrumda değil ben sadece mutlu olmak istiyorum ne yapmalıyım nasıl bir yol izlemeliyim şuan 2 aydır ayrıyız ve ben ailesini görmediğim için mutluyum huzurluyum ailem bi dediğimi iki etmiyor ama eşimi özlüyorum beni sevmediğini biliyorum ama yine de ayrılmak istemiyorum
Uzmanın Cevabı: Merhabalar. Eşiniz artık ailesinin neresi olduğu konusunda sanıyorum tam karar verebilmiş değil. Ve size duygusal şiddet boyutuna varan hareketlerde bulunmaya başlamış. Bu şekilde sağlıklı bir ilişki yürütmek pek mümkün değil. Çift terapisi almanız sizin açınızdan çok faydalı olacaktır
Hocam merhaba
Ben yaklaşık 4-5senedir hiçbirşey hissetmiyorum tabikide bu durum birden bire olmadı. İlk yıllarda az az hisediyordum. Sonra zamanla hepsi koptu. Şu an psikoterapi alıyorum. Fakat hiçbir şey hissetmiyorum. Korku heyecan üzüntü ağlamak bunların hiçbirini yapamıyorumve hissedemiyorum.adeta duygu, his körlüğü yaşıyorum. Normalde korkulacak birşey olduğu zaman bile içimde bir korku gelmiyor. Belki size saçma gelir ama hiçbir ama hiçbir duygu hissedemiyorum. Bu hissizliğim için bile endişe duyamıyorum sadece düşünceden ibaret. Bu durumdan nasıl çıkabilirim? gerçekten ne yaparsam yapayım içimde hiçbirşey kıpırdamıyor. Nasıl atlatabilirim?
Uzmanın Cevabı: Merhaba, ilaç kullanıyor musunuz? ilaçlar hissizlik yapabilir. Terapiye devam etmenizi öneririm.
Merhaba, ben üniversite okuyorum. Bayanız. Ev arkadaşımın ciddi anlamda sinir problemi var. Kendisi çok yakın arkadaşım aynı zamanda. Ailesini geçmişini bana anlattı. Gerçekten çok zor bir çocukluk yaşamış, annesi onun hakkını savunamamış hiç. Böylece agresif ve çabuk tepki veren biri olmuş. O kadar iyi kalpli biri ki aynı zamanda. Fakat bazen basit de olsa, onun gururunu incitecek veya başka bir şekilde bir şey yaptığımda aşırı sinirleniyor. Bana vurmaya kalkıyor, üstüme geliyor. Kendi boğazını sıkıyor ve bir daha benimle yaşamak istemediği gibi ağır cümleler kuruyor. Siniri geçince ise pişman oluyor ve tam tersi şeyler söylüyor. Bu durum en az 2-3 haftada veya ayda 1 kesin vuku buluyor. Ne yapmalıyım, onunla nasıl başa çıkabilirim?
Uzmanın Cevabı: Merhaba, hem siz hem de bu durumu yaşayan ev arkadaşınız oldukça zorlanıyor gibi görünüyor. Eğer mümkünse ev arkadaşınız destek alabilir ve siz de destek alması konusunda ona yardımcı olabilirsiniz, aksi halde tek başına çözülmesi zor görünüyor. Sinirlendiği ve agresifleştiği zaman ona süre tanıyın ve bir süre uzaklaşın, öfkesi yatışınca hislerini, duygu ve düşüncelerini paylaşıp konuşmaya çalışın, fakat dediğim gibi tek başınıza yardımcı olmanız zor görünüyor, mümkünse destek almasında fayda olabilir
Merhaba, bugünlerde gerçekten tükenmiş hissediyorum. Küçüklüğümden beri eğitim hayatımda hep başarılı biriydim. Üniversite kazandım fakat devam edemedim, ilk yılında bıraktım. Hayatım çok manasız geliyordu, anlam arayışı içindeydim. Bana çok huzurlu ve faydalı gelen bir kursa gittim. Fakat burada da dominant bir eğitici yüzünden 2 yıl kalabildim. Sonrasında üniversiteye devam kararı aldıysam da başka problemler karşıma geldi. Yaşım biraz büyüdüğü için hala babamdan para istemek, bir baltaya taş olamamışlık hissi vs. Bunlar beni çok yaralıyor. Herkes yolunu bulmuş bense başıboşum gibi geliyor bana. Sosyal ilişkilerimde de problemlerim var, aşırı hassas ve kırılganım. Kardeşlerimle bile , arkamdan atıp tuttukları için sağlıklı bir iletişimim yok ve güvenemiyorum. Dedikodumu yapmış kimi duyarsam tamamen siliyorum çok zor biraraya gelebiliyorum. Ne önerirsiniz? Teşekkürler
Uzmanın Cevabı: Merhaba. Öncelikle pandemi döneminde tükenmiş gibi hissetmeniz çok doğal. Bazen kendimizi daha doğru tanımak, kendimizi ve hayatımızı doğru anlayabilmek için bir arayış içine girebilir sorgulama yapabiliriz. Kursa gitmeniz çok önemli bir adım sizi geliştirme kendinizi bulmak açısından. Özellikle bu döndem bir çok kişi işsiz çalışamıyor bunu düşünebilirsiniz imkanınız olsa çalışırdınız ama özellikle bu dönemde birçok kişi bile işten çıkartılıyor oyüzden şimdilik bu şekilde düşünün. Bazı kişilerde önceden yaşadıkları güven sorunu her türlü olan ilişkisine yansır yada bazı kişilerde kendilerine yapılan davranış kişinin mantığına ya da hisslerine uygun değilse silebiliyor yada kendinizi sürekli eleştirdiğiniz kendinize güvenmediğiniz içinde ilişkileriniz etkilenebilir.
Önerilere gelince öncelikle kendinizi sevmeniz kendinize güvenmeniz gerekli. Tekrar kurslara katılın. Hobi edinin aktiviteler yapın. Kendinizi geliştirmeye çalışın. En çok ne yapmak istiyorsanız onu yapın ama mutlaka kendinizi geliştirmek için kurslara katılın hobi edinin bunları yaparsınız hrm kenidinize olan güveniniz artacak hemde sağlıklı bir şekilde iletişim kurabilecek hemde başıboş olma hissinden kurtalacaksınız
Merhaba
Beş yaşında bir oğlum var, malesef koruyucu bir anne olarak tanımlıyorum kendimi. Sınırlar ve kurallar, çocuğa sorumluluk verme konularında kendimi geliştirmeye çalışıyorum. Fakat çoğu zaman tıkamıyorum. Oğlum 2 yaşlarında vururdu bana, uyarır uzak dururdum vurduğunda, ellerini tutardım devam ettiğinde. 4 yaş civarı sönümlememişti. Şimdi herhangi bir şeyi başaramadığında, başkasına kızdığında, bana kızdığında, ben ona kızdığımda oldukça şiddetli bir şekilde vuruyor ve zarar vermeye çalışıyor. Duygularını kontrol edemiyor gibi. Ellerini tutsam ve uzaklaşsam da bu sefer ısırmaya tekmelemeye çalışıyor. Fiziksel şiddetin olduğu bir aile değiliz. Eşimde de öfke kontrolü sorunu olduğunu düşünüyorum. Arada sesler yükseliyor, sözlü kavgalar, bağrışmalar oluyor evde. Bu olumsuz durumları eşimle konuşup azaltmaya çalışsak da sıfırlayamıyoruz. Maddi durumumuz elvermediği için terapi alamıyoruz. Önerileriniz benim için yol gösterici olacak. Cevabınız için şimdiden teşekkürler. İyi çalışmalar dilerim
Uzmanın Cevabı: Merhaba, bir çocuğun öfkeli olması, şiddete başvurması öğrenilen bir durumdur. Şiddetin sadece fiziksel olması gerekmiyor, evin içindeki huzursuzluk, seslerin yükselmesi de çocuğu etkiler. Çocukların algısı yetişkinlerden daha güçlüdür, dile getirilmeyen şeyleri de algılarlar. Kısıtlama, engelleme, eleştiri çocukta doğal olarak öfke duygusu oluşturur. Sorunlu çocuk yoktur, yanlış tutumları olan ebeveynler vardır, çocuğu iyileştirmek, ebeveynlerin değişmesi, iyileşmesiyle mümkün olabilir.
Merhaba 17 yaşındayım ve kendimi sevmiyorum,özgüvensizim.Kendimi sosyal medayadan birçok kişi ile karşılaştırıp ardından üzülüyorum.Gün içinde sürekli aynaya bakıp kendimi eleştiriyorum.Sosyal medyadan biriyle konuştuğumda buluşmak istiyor fakat ben ya beni beğenmezse ve beğenmediği için konuşmayı keserse,birdaha konuşmazsak diye düşünüp buluşmuyorum,buluşamıyorum.Dışarı çıkmak istemiyor ve insanların yüzüne bile bakmak istemiyorum.Çok çabuk alınıyorum ve kendimle ilgili söylenilen bir cümleyi veya kelimeyi kafama çok takıyorum.Arkadaşlarım azaldı ve iyice asosyelleştim.Pandemi öncesi hiç böyle değildim kendimi beğenir çok konuşgan ve mutlu bir kızdım şimdi ise çok utangaç hiç konuşmayan,özgüvensiz bir kız oldum.En basitinden online derslerde bile soru cevaplarken ses tonumun kötü çıktığını düşünerek veya soruyu çözerken sesimin titrediğine inandığım için rezil olduğumu düşünür hâle geldim.önceden şuan ki halime göre daha olgunlaşmamış çocukça ve kendini seven bir kızdım.Şimdi ise daha da olgunlaşmış bir kızım fakat utangaç pısırık biriyim.Hiç eğlenceli değilim.Çok küçük şeye bile ağlıyorum.Aynaya bakıp gülüyorum ve kendime gülmenin hiç yakışmadığını düşünüyorum.Sürekli fiziksel görünümümü değiştirmeye çalışıyorum aslında dışarıda görüp beğendiğim kişiler gibi olmaya çalışıyorum diyebiliriz kısaca.Genellikle biriyle küçük bir mesele için bile tartışabiliyorum sonra bir kaç gün geçtikten sonra tekrar yazıyorum ve tekrar tartışıyoruz sadece bir kişi ile kalmıyor bir çok kişiyle küçük birşey ile tartışıyorum.Hiç sevgilim olmadı.olmasını istiyorum ama dediğim gibi beğenmeyeceklerini düşünüyorum.Bazen diyorum kızım sen daha kendini sevmiyorsun başkasının seni sevmesini nasıl beklersin. Ama olmuyo sevemiyorum kendimi.Hayatı sevemiyorum.Verdiğim değeri göremiyorum.psikolojim mi bozulmuş bilmiyorum kendimi sevmem için ne yapmam gerekiyor onuda bilmiyorum...
Uzmanın Cevabı: Merhaba, aileniz sizi nasıl görür, anneniz babanız?
Merhaba 17 yaşınsayım. özgüvensizim ve kendimi sevmiyorum.Diğer insanları kendimlerimle karışılaştırıyorum.Online derslerde soru cevapladığımda bile kendimi rezil olmuş gibi hissediyorum.Dışarı çıkmak istemiyorum insanların yüzüne bile bakmak istemiyorum kendimi beğenmiyorum dışarıdan söylenilenleri kafama çok takıyorum ve çok çabuk alınıyorum.Arkadaş çevrem azaldı.Asosyelleştim.Pandemi süresi öncesinde böyle değildim kendimi sever beğenirdim.belki pandemi süresinde evde kalarak böyle olmuş olabilirim bilmiyorum.sosyal medyadan konuştuğum kişiler buluşmak istediğinde korkuyorum buluşamıyorum ya beni beğenmezlerse ve beğenmedikleri için konuşmayı kesersek ya birdaha konuşmak istemezse diye düşünüyorum.Hiç sevgilim olmadı,yapamıyorum.Genellikle küçük şeylere bile sinirlenebiliyorum veya bağırabiliyorum farkında olmadan.Arkadaşlarıma verdiğim değeri görmediğimi düşünü***** yapmalıyım bilmiyorum...
Uzmanın Cevabı: Merhaba,
Öncelikle pandemiyle birlikte nelerin değiştiğine bakmanız bir başlangıç olabilir. Bu gibi sorular üzerine düşünürken, doğrusal şekilde neden sonuç bağı içeren cevaplar verme eğiliminde olabiyoruz. Ancak çoğu zaman deneyimlediğimiz durum, katman katman birçok mesele ile ilişkili oluyor. Nelerin değiştiği üzerine düşünürken de daha çok boyutlu ve ayrıntılı bakabilirsiniz. Örneğin, "diğer insanları kendimle karşılaştırıyorum" derken de şunlar üzerine düşünmek belki keşfetmenize yardımcı olabilir; neler oluyor da böyle bir karşılaştırma ihtiyacı hissediyorsunuz, neler hissediyor ve düşünüyorsunuz o anlarda, kimlerle ve ne zaman daha çok/daha az karşılaştırıyorsunuz kendinizi? Tek tek ilişkilerinize baksanız, diğerleriyle olan etkileşimleriniz nasıl şekilleniyor? Kendinizi diğerleri karşısında nasıl konumlandırıyorsunuz? Kendinizi koyduğunuz yer, kendinizle konuşma şekliniz, bu eleştirel ses sizin için tanıdık mı? Bunu öğrenmiş olabilir misiniz acaba? Kendinizi böyle konumlandırmasanız neler olurdu? Belki eleştirel tarafınız sözü devralsa, size neler söylerdi? Siz nasıl cevap vermek isterdiniz ona? Buna benzer düşünce pratikleri içinde ayrıntılı ve derinlemesine betimlemeler yapmanız, neler olduğunu keşfetmenize ve zamanla farklı bir konum almanıza yardımcı olabilir.
Merhaba,
Oğlum 5,5 yaşında
Oyunlarda kaybettiğinde uzun süre ağlama, dışarıda da olsak yerlere yatma gibi aşırı tepkiler veriyor. Oyunlara başlamadan "kazanmalı" oyun mu diye sorar, öyleyse oynamak istemez. Oynasa bile kaybedeceğim korkusuyla oyunun içine girip eğlenemiyor. Oyun söz konusu değil de yeni bir şey denerken başarısız olduysa hemen bırakır, hatta bazen bana kızar ağlar.
Nasıl davranmalıyız? Nerede hata yaptık? Cevabınız için şimdiden teşekkürler. İyi çalışmalar dilerim
Uzmanın Cevabı: Merhaba, Bu yaş okul öncesi dönemde çocuklarda rekabetin getirdiği sürekli kazanma isteğini görüyoruz. Sizin çocuğunuzda da var ve sanırım tepkileri biraz daha fazla gibi gözüküyor. Burada çocuğunuz kaybedince ne olacağını düşünüyor, kaybetmeye dair düşüncelerini öğrenmeye çalışabilirsiniz. Ve ebeveyn tutumlarını da gözden geçirmek gerekiyor. Mesela normalde yapabileceği bir şeyi yapamadığı zaman sizin tutumunuz ne oluyor, ailede, başırızlık yaşayanların tutumları nasıl bunları gözden geçirebilirsiniz. bir de masal tavsiye edebilirim. “Kaybedince kızan Selin” masalını okuyabilirsiniz. kazanmak ve kaybetmeyi güzel anlatıyor üzerine konuşabilirsiniz. Aynı zamanda çocuğunuzla birlikte düzenli oyun oynayıp oyunun başında kurallar belirleyebilirsiniz. Kurallarınızdan bir tanesi ise bu oyunda çok eğleneceğiz. yani oyunda eğlenmeyi odak noktanız haline getirmeye çalışın. ve oyunda diyelim çocuğunuz kazanıyor siz kaybedince bunun normal olabileceğini,kendiniz davranış ve duygularınızla belli edin.kaybetmenin çok kötü bir şey olmadığını sizin üzerinizden modellemesine izin verebilirsiniz.Bu oyunları düzenli oynayarak hem eğlenmenin önemli olduğunu, hem de kaybetmeninde normal olduğunu oynayarak belli edebilirsiniz.
2 yıllık evliyiz evliliğimizin ilk haftasından itibaren ailesi karışmaya başladı sürekli orda olmamızı istiyorlar gidip geliyoruz sürekli ama yetmiyor orda kalmamızı istiyorlar üç kez ayrıldık ben ailemin yanına geldim yine benim ailem araya birikerini düşürdü aramızı yapmaya çalıştılar ailesi ailemin yanında eve gelin değil yılan aldık gibi sözler söylüyordu Kız kardeşleri eşimi benden kıskanıyor eşim onların yanında ben azarlayınca Mutlu oluyorlar eşim ailede tek erkek beş kız kardeşi var babasıyla aynı işi yapıyor yapıyor Babası çok varlıklı bir adam eşim babasının onu reddetmesinden mirası vermemesinden korkuyor baba her fırsatta tehtid ediyor bak falanca‘nın oğlu eşin ağzına bakmış babası reddetti gibi laflar söylüyor eşimle aramızı bozmakdan mutlu oluyorlar eşim her fırsatta onların yanında beni azarlıyor sırf onlar mutlu olsun diye ve yetmiyor gibi bana sana her hakareti yapıyorum hala babam mutlu olmuyor diyor Ve öyle bir aileyi sevmeme onlarla yaşamamı benden bekliyor sana çok para harcadım düğün yaptım Maliyetin yüksek diyor hizmet edeceksin anneme babama diyor ailesi her gün oraya istisnasız gidip yemek yapıp iş yaptığım halde yapmadığım ne varsa yüzüme vuruyor tuvaleti neden yıkamadın diye bağırıyor eşim beni sevmediğin söylüyor sadece bana dese yetmiyor ailesinin çevresinin yanında rahatça Beni sevdiğini söylüyor beni kovdu evden git gelme. Diye şuan ailemin yanındayım ailem ayrılmamı onlardan bana hayır olmadığını söylüyor eşimin Son sözü geleceksen ailemle yaşayacaksın tek evde ailene gitmeyeceksin kabuse gel yoksa gelme diyor ben ayrılmak için evlenmedim paraları da umrumda değil ben sadece mutlu olmak istiyorum ne yapmalıyım nasıl bir yol izlemeliyim şuan 2 aydır ayrıyız ve ben ailesini görmediğim için mutluyum huzurluyum ailem bi dediğimi iki etmiyor ama eşimi özlüyorum beni sevmediğini biliyorum ama yine de ayrılmak istemiyorum
Uzmanın Cevabı: Zor bir durumda olduğumuzu görebiliyorum, ayrılmak sizin için ne mana ifade ediyor, fedakarlık ne demektir, bu gibi kavramları incelemek isterim sizinle.
