Merhabalar, öncelikle yaptığınız işe çok büyük saygı duyduğumu ve imrendiğimi dile getirerek, kolaylıklar dileyip başlamak istiyorum.
22 yaşındayım. bu zamana kadar çok çeşitli psikolojik rahatsızlıklarla yeşil ve kırmızı reçeteli ilaçlar kullandım. İlaç tedavisinin bile en sonda kafada bittiğini düşündüğüm için bazılarını doktor konrtolü olmaksızın bıraktım. Kendi kendimi iyileştirme çabam içerisinde başıma sürekli kötü olaylar geldikçe daha da hissizleşmeye ve belki de hissiz görünmeye başladım. yaşadığım olayların üstünü kapattıktan sonra yenileri eklendikçe artık üstünü kapatamaz oldum ve yıkıldım. bunlara nazaran anksiyetem resmen boyut atladı. asla kaygılanmayı ve evhamlı olmayı sevmeyen biriyken koca bir anksiyete topuna dönüştüm. artık gerek akademik hayatım gerek özel hayatım içim sürekli kaygı doluyum. başıma gelen herhangi bir olayda eskiden asla aklıma gelmeyecek en olumsuz şeyleri düşünüp, boğulacak gibi oluyorum ve kontrol manyağı biri olarak bu kaygıyı kontrol altında tutamamak beni hem sinirlendirip hem üzüyor. geceleri kendimi boğulacak gibi hissediyorum. yapmam gereken şeyleri yapmak içimden asla gelmiyor ama yapmadıkça kaygı eşiğim iyice artıyor böyle kısır bir döngüye girdim. size sorum bu anlattıklarım göz önünde bulundurularak, kısa süreli de olsa kendimi nasıl telkin edebilirim, nasıl sakinleşebilirim, hangi düşüncelerden sıyrılıp, hangilerine yönelmeliyim? psikoloğa gitmek istedim aslında fakat yüz yüze görüşmelerin daha etkili olduğu kanısındayım ama şartlar buna elverişli olmadığı için, buraya başvurmak istedim. cevabınız için şimdiden teşekkür ederim. iyi çalışmalar diliyorum.
Uzmanın Cevabı: Merhaba,
Teşekkür ederim öncelikle. Aslında yaşama baktığımızda kaygı oldukça hayatın içinde bir duygu. Hayata dair herhangi bir konuda kaygılanıp düşüncelere kapılmak, bize canlı olduğumuzu gösteren bir işaret. Birçok seçeneğimiz olduğunu, olasılıkların bolluğunu bize hatırlatıyor. Bu duygulanımın diğer ucunda ise umutsuzluk var. Bu nokta da artık belli seçimleri yaptığımız, seçeneklerimizin içinde sıkışmış ve donuk hissettiğimiz bir yer. Normalde yaşamda bu kaygı - umutsuzluk ikilemi arasında salınıyoruz. Hiç kaygı ve umutsuzluk hissetmemek mümkün değil. Ancak bazen birçok faktörün de etkisiyle, bir duygulanım içinde sıkışıp kalıyoruz veya bu salınım çok daha fazla/yoğun olabiliyor. Ya yaşamdan kopuk hale gelerek hissizleşebiliyor ya da kaygıdan yerimizde duramayacak hale gelebiliyoruz. Bunlar birbirlerini besler hale de gelebiliyor. Örneğin yaşamın normal olarak getirdiği kaygıdan kaçmak istedikçe zamanla hissizleşiyoruz; umutsuzluk ve kopukluk ucunda bazen fazla kalınca da bu bizi kaygılı uca sevkediyor. Tam bu nokta, durup bir dünyaya nasıl anlam verdiğimize bakmamız gereken bir yer. Hem kaygıya hem de umutsuzluğa hayatımızda nasıl daha fazla yer açabiliriz buna bakmak da fayda getirebilir. Bana göre, bu durumda kısa süreli "iyi hissedeceğiz" telkinlerin etkisi de kısa süreli olacaktır. Bir psikoterapi desteği almanızı elbette öneririm. Benim çalıştığım ekolde yaşamınızı geçmişten bugüne her boyutuyla konuşuyoruz, birlikte yaşama yüklediğiniz anlamı keşfetmeye çalışıyoruz. Size belli önerilerde bulunan bir konumda değil, bu keşifte eşlik eden bir noktada oluyorum. Zaman içinde hayata yüklediğiniz anlam daha da netleşmeye ve kurduğunuz bağlantılar, yüklediğiniz varsayımlar kendini göstermeye başlıyor. Ve değişim de zamanla, anlam dünyanızla ince ince ilgilendikçe kendini göstermeye başlayabiliyor. Belli bir zaman verememekle birlikte genellikle uzun süren bir süreç olduğunu söyleyebilirim. Bunun yanı sıra seanslar sonunda kimi zaman daha zorlu hisler içinde kimi zaman da rahatlamış hissedeceğinizi de eklemem gerekir. Ancak yaşamla daha net bir etkileşim içine girdikçe, kendimizle, diğer insanlarla ve dünyayla kurduğumuz ilişki de değişebilir hale geliyor. Biz bu değişme izin verir hale geliyoruz aslında. Terapi sonunda stabil bir mutluluk ve huzur hali beklemiyoruz ki hayatın kendisi böyle değil; terapi sonunda yaşamda daha canlı ve özgür bir şekilde, hayata daha fazla temas ederek bir var olma halini adım adım deneyimlemenizi umuyoruz. Böyle bir sürece başlamak isterseniz, randevu oluşturabilirsiniz. Yapılan araştırmalarda online terapilerin etkisinin yüz yüze terapilerden farksız olduğu ortaya çıkmıştır. Ancak elbette burada asıl önemli olan, sizin online terapi konusunda neler hissettiğinizdir. Online terapiye dair duygu ve düşünceleriniz de terapide ele alabileceğimiz değerli konular arasında aslında. Birlikte konuşabiliriz online terapinin sizdeki yankılarını. Yanıtım umarım faydalı olmuştur.
Babam öldüğünde 6 yaşındaydım, alkol alıp annemi dövdüğü ve sürekli korku içinde olduğumuz için öldüğüne üzülmedim, üzülmüş gibi yaptım. Bununla da yeni yüzleştim, daha sonra üvey baba sürecinde de ölse kurtuluruz düşüncesinde oldum hep, sonuç hiç sağlıklı ve düzgün bir ilişki kuramadım, evlenemedim. Ne yapmam lazım? Sürekli erkeklerde yanlış seçim ve korku, kaygı, güvensizlik yaşıyorum ve çabuk öfkeleniyorum
Uzmanın Cevabı: Baba kavramı özellikle bir kız çocuğu için çok mühimdir ancak siz bu konudan darbe yemişsiniz anladığım kadarıyla. Hayat bazen böyle olabiliyor ancak buna yenilmeyip, zihninizdeki şemaların yerine doğru şemalar koyabilirseniz, o zaman doğru insanları hayatınıza çekebilir, ve ailenizden farklı bir aile olabilirsiniz. Bunu gerçekleştirmenin bir yolu da Psikoterapi desteğidir👍
Kizim kredi çekip onun adına ev almam konusunda beni bunaltıyor. .istemedigim halde yapmalı miyim para için sevildiğimi düşünmeye başladım.28 yaşında yüksekokul mezunu Kizim.kendi çalışmak istemiyor
Uzmanın Cevabı: Merhaba kızınız olsa bile istemediğiniz bir şeyi yapmaya kiminse sizi zorlaması doğru değildir. Kızınız kendi sorumluluğunu alabilecek yaştadır
Çocukluktan başlayan aile bireylerinin faktörleriyle 27 yaşıma kadar kendi yaşadığım olaylarla artık kendimi bulamıyorum. Babam gibi biriyle asla evlenmicem derken nokta atışı ve babam gibi bir eş. Annem gibi bir kadın asla olmicam derken evet annem gibi olmaya başladım. Ve bunu farkettiğimde saatlerce ağladım. Ben ailemin etkisini üzerimden kaldırmak ve ben olmak istiyorum. Farkında olmadan yapıyorum ve çoğu şeyin eminim ki hala farkında değilimdir. Bu bağı kesmek bu yükü atmak istiyorum. Çok hatalar yaptım. yapmaya da devam ediyorum. Kendimi yaşadıklarımı şeffaf bir şekilde anlatmak,rahatlamak ve bunlardan sıyrılmak istiyorum. 2.5 yıldır panik atak tedavisi görüyorum. 6 aydır anksiyeteye bağlı çok uyuma problemi yaşıyorum ve 1.5 yıldır huzursuz bacak sendromu yaşıyor, ilaç kullanıyorum. Ve hepsinin tek bir nedeni: PSIKOLOJI. Beni anlayacak,analiz edecek,iyileştiren birine ihtiyacım var. Siz beni bu kader motifinden sıyırabilir misiniz? Bana yardımcı olabilir misiniz?
Uzmanın Cevabı: Merhabalar ,bahsettiğiniz problemler sizin çocukluktan itibaren gelişen bir takım olumsuz şemalarınizin hayatınıza fazlasıyla yansıdığını gösteriyor. Ve siz bununla baş etmekte zorlanırken tetiklendiginiz sorunlarla beraber daha çok hata yapma eğilimine girmişsiniz.Çünkü beynimizde bulunan temporal lobumuz
çok eski anılarla beraber şekillenir ve çoğu zaman otomatik davranış kaliplarimizla beraber neyi neden yaptığımızı anlamlandiramayacak kadar düşünmeye bile fırsat kalmadan hata üstüne hata yapma eğilimine gireriz. Sozel olarak ifade edemeyip bastirdigimiz her sey olanca hızıyla tekrar yüzeye çıkmak ister bazen bunu yapmasının en kolay yolu da bahsettiginiz psikosomatik bedensel rahatsizliklardir.Elbette ki bu değişmez bir yazgi olmak zorunda değil. Bunu değiştirmek için öncelikle otomatik düşünce kalıpları ile ilgili farkındalık kazanmak bu sürecin çok küçük fakat bir o kadar da önemli bir parçası. Esasen bu konu hakkında söylenecek o kadar söz üzerinde çalışılacak o kadar çok tema var ki.Iste terapotik süreç dediğimiz bu sürecin en güzel tarafı da bunları tüm yönleriyle ele alarak gerektiğinde masaya yatırıp tüm kaygilarinizi,tum tetiklenmelerinizi beraber incelemek olacaktır. Dilerseniz bu yolculuğa beraber çıkıp tüm bu sorularınızın cevabını bulabilir bundan sonraki hayatınızın her alanında daha sağlıklı kararlar verip daha mutlu daha verimli olmanız adına çözüm yollarını beraber olusturabiliriz.
Çocukluğundan beri maladaptive sendromu yasiyorum bu konuda nasil bir terapi almam gerekir
Uzmanın Cevabı: Merhabalar,"maladaptive" diye adlandırılan, hayallerin günlük yaşamda kontrolden çıkması ve gerçeklikten koparması durumunun henüz kesin bir tani ve tedavisi yoktur, fakat burada aslında gerçeklikten kaçma durumunun günlük yaşam üzerindeki etkileri, ne sıklıkta olduğu, ne gibi faydalar ya da yararlar sağladığı ve bu fazlaca hayal kurma durumuna eşlik eden ve sizi gündelik yaşamınızda zorlayan başka meseleler var mı gibi sorulara bir uzmanla terapide cevap aramak ve detaylıca keşfetmek faydalı olabilir, sevgiler 🌸
merhaba, 18 yaşındayım. üniversite sınavına hazırlanıyorum, oldukça yoğun bir dönemden geçiyorum, dersler dolayısıyla kendime ve sosyal çevreme ayırabildiğim vakit çok çok az oluyor. buna rağmen şu an bir ilişkim var, fakat bu ilişkimi ailem bilmiyor, bilmelerini istemiyorum, çünkü onaylayacakları ve 'isteyecekleri' biri değil onların gözünde. ve eğer haberleri olursa başıma büyük bir bela alacağımın farkındayım. erkek arkadaşımla gerçekten iyi giden ve mutlu hissettiğim bir ilişkim var. fakat ne annemin ne babamın bunu bilmelerini istemiyorum. derslerim zaten yoğun, etütlerim çok fazla, sık sık deneme sınavlarına giriyorum, ve her günüm birbirinin aynısı, monoton, okul-ev, okul ev, okul ev... bu durum oldukça sıkıcı farkındayım, geçici olduğunu da biliyorum. ama ara sıra okul çıkışı 2-3 saatimi erkek arkadaşıma ayırıyorum. ve ailem bunu öğrendiğinde, (ders çıkışı bir yerlere takıldığımı), garip, anlayamadığım, tepkiler veriyorlar ve üzerimde çok büyük bir baskı kuruyorlar. bu durumdan çok muzdaribim, gencim, 18 yaşında sevgilimle bile rahat vakit geçiremiyorum, ailemin ders baskısını saymıyorum bile. ne yapabilirim, işin içinden çıkamıyorum, ne önerirsiniz?
Uzmanın Cevabı: Merhaba, yaşıtlarınızın çoğu da aynı sıkıntıları yaşıyor maalesef. Aileler çocuklarının geleceği konusunda çok kaygılı oldukları için üniversite öncesinde çocuklarına çok baskı yapabiliyorlar. Hayatın tek anlamı üniversite sınavını kazanmakmış gibi :( Maalesef onların bakış açısını değiştirebilmek için buradan yapabileceğim bir şey yok. Onlarla tartışarak sen de değiştiremezsin, sabırla bu süreci geçirmeni dilerim, üniversiteye geçince daha rahat olabileceğini umuyorum. Kolaylıklar diliyorum.
merhaba, 18 yaşındayım. üniversite sınavına hazırlanıyorum, oldukça yoğun bir dönemden geçiyorum, dersler dolayısıyla kendime ve sosyal çevreme ayırabildiğim vakit çok çok az oluyor. buna rağmen şu an bir ilişkim var, fakat bu ilişkimi ailem bilmiyor, bilmelerini istemiyorum, çünkü onaylayacakları ve 'isteyecekleri' biri değil onların gözünde. ve eğer haberleri olursa başıma büyük bir bela alacağımın farkındayım. erkek arkadaşımla gerçekten iyi giden ve mutlu hissettiğim bir ilişkim var. fakat ne annemin ne babamın bunu bilmelerini istemiyorum. derslerim zaten yoğun, etütlerim çok fazla, sık sık deneme sınavlarına giriyorum, ve her günüm birbirinin aynısı, monoton, okul-ev, okul ev, okul ev... bu durum oldukça sıkıcı farkındayım, geçici olduğunu da biliyorum. ama ara sıra okul çıkışı 2-3 saatimi erkek arkadaşıma ayırıyorum. ve ailem bunu öğrendiğinde, (ders çıkışı bir yerlere takıldığımı), garip, anlayamadığım, tepkiler veriyorlar ve üzerimde çok büyük bir baskı kuruyorlar. bu durumdan çok muzdaribim, gencim, 18 yaşında sevgilimle bile rahat vakit geçiremiyorum, ailemin ders baskısını saymıyorum bile. ne yapabilirim, işin içinden çıkamıyorum, ne önerirsiniz?
Uzmanın Cevabı: Merhaba,
Ailenizin beklentileri ve kuralları, sizinkilerle uyuşmuyor anladığım kadarıyla. Öncelikle şu an buraya yazarken nasıl bir çözüm beklentisi içerisindesiniz, o kısmı kendi içinizde netleştirebilirsiniz. Örneğin, ailenizin sizin ilişkinizi kabullenmesini mi bekliyorsunuz? Neler yapabilirsiniz bu durumda o halde, seçenekleriniz neler? Neler yapabileceğinizi ve yaptıklarınız karşılığında ailenizin nasıl tepki göstereceğini bilmem mümkün değil. Belki de şu an için ailenizin ve şartlarınızın değişmeyeceğini düşünüyorsunuz. Eğer öyleyse de, verili bu koşullar içinde kalmak ve değiştirememek nasıl bir his, buna biraz bakabilirsiniz. Bunun yanı sıra mevcut durumu kendiniz için nasıl daha kolaylaştırabilirsiniz; buna da odaklanabilirsiniz.
Hocam merhaba. Benim sorunum gün içerisindeki hal değişimlerimle alakalı. Bazen çok mutluyken canım bir şeylere sıkılabiliyor ve nedensiz yere çevremdekileri üzüyorum, sonra bin pişman oluyorum hem onları hem de kendimi üzmüş oluyorum. Durduk yere bu düşüncenin aklıma gelmesi bile beni üzüyor. Bazen hiç derdim yokken kendime dertler arıyorum neredeyse ve bu beni yiyip bitirmeye başladı. Geceleri rahat uyuyamıyorum tam uykuya geçecekken aklıma yine olumsuz bir sürü şey geliyor ve uykum da gecem de harap oluyor. Bu halimden çok şikayetçiyim hocam nasıl kurtulurum. İbadet ederken bile aklım bambaşka yerlere gidiyor. Ne tat kaldı ne tuz. Cevaplarınızı bekliyorum hocam. Hayırlı günler.
Uzmanın Cevabı: Yaşadığınız şey duygusal bir hassasiyetiniz olduğunu bana düşündürdü. Bu sadece dönemsel bir şey değil daha çok bir karakter yapısı gibidir. Yani benzer olaylarda hep böyle olursunuz ve kendi kendinize ne kararda alsanız yine aynı hisseder ve davranırsınız. Bunun taktikler ve önerilerle halledilir bir durum olmadığını bilin. Bir terapiye başvurun.
insanlarla konuşurken utanıyorum geriliyorum ailemle bile konuşurken geriliyorum ölmekten korkuyorum ama ölmek de istiyorum yüksek ve orta derecedeki seslere aşırı fazla tepki veriyorum dışardaki araba kornalarında yerimden zıplıyorum dış görünüşümden nefret ediyorum aynaya bakmaktan nefret ediyorum yüzümden nefret ediyoken bide kilo aldım bu sefer vücudumdan da nefret ediyorum eski pantolonlarım olmadığı zaman ağlamak istiyorum kilo vermek istiyorum ama yemek yemeyi de durduramıyorum eskiden çok zayıfsın ya kilo al diyen herkes çok kilo almışsın diyo ailemde dahil çok nefret ediyorum psikoloğa gitmek istiyorum ama gidersem de utanıp konuşamıycağımı biliyorum sevgilim soğuk davrandığı zaman çirkin olduğum için kilo aldığım için böyle davrandığını düşünüyorum sanaldan arkadaşlarım var ve sanaldaki arkadaşlarımla buluşurken çok çirkin olduğumu yüzlerce kez söylüyorum beni gördüklerinde şaşırmasınlar diye bazı insanlar cidden iltifat edilsin diye yapıyo benim arkadaşlarım da çok fazla iltifat eder bana ama hiç sevmiyorum nefret ediyorum iltifat edilmesinden beni çirkin olarak kabul etmelerini istiyorum ve şuan hayatımda hiçbir şey yapmıyorum bana iyi gelicek hiçbir şey yapmıyorum aileme yük olduğumu düşünüyorum ama yük olmamak için harekete geçemiyorum çok üşengecim aşırı üşengecim derslere giremiyorum ödevlerimi yapmıyorum çok fazla üşengecim ailemden ayrı yaşıyorum başka bi şehirde üniversite için ev tuttular bana güvenip ama ben onlar için hiçbir şey yapmıyorum derslerğme bile girmiyorum ki 2 yıllık saçma sapan bi bölüm kazanmama rağmen benim için her şeyi yapıyolar ama ben onlar çin hiçbir şey yapamıyorum onları çok özlüyorum aşırı özlüyorum ama sevgilim var o üzülmesin diye gitmiyorum ailemin yanına çok mutsuzum cidden ve ailemin benim olduğum şehire gelmelerini beni ziyaret etmelerini istersem gelirken kaza yapıcaklarını düşünüyorum onlara bişey olucağını düşünüyorum ya da herhangi bi yerde onlara bişey olucağını düşünerek ağlıyorum bazı geceler etrafımdaki insanların sürekli ölüceğini düşünüyorum arkadaşlarıma hiçbişey anlatmak istemiyorum onları sıktığımı düşünüyorum bi psikoloğa gitsem bile hiçbi sorunumun çözülmiyceğini düşünüyorum ama yine de birilerine anlatmak istiyorum artık aileme gitmek istediğimi söylesem tabi ki bunun için ayro bi para yollarlar ama bide bu konuda onlara yük olmak istemiyoorum hiçbi konuda yetenekli olduğumu düşünmüyorum ve bu konuda ciddiyim arkadaşlarıma bakıyorum yanda herkese bakıyorum bazılarının sesi güzel bazıları rezim çizebiliyo ya da dersleri iyi vücutları iyi yüzleri güzel yetenekliler ama ben hiçbir şey yapamıyorum yapmak istesem bile ses eğitimi almak bile paralı yani her türlü yük olucam aileme. 1 kere intihar etmeye çalıştım 30 tane antidepresan hapı içtim ailem evde yokken bitek buna cesaret edebildim . sorunum ne psikoloğa mı gideyim? psikiyatriste mi gideyim?
Uzmanın Cevabı: Sevgili danışan, kendinize yönelik olumsuz düşünceleriniz var ve bu eylemlerinizi ve hissettiklerinizi etkiliyor. Deneyimlerinizin kalitesi ve verimine odaklanmak yerine olumsuz olabilecek olasılıklarını daha çok görme eğilimindesiniz anladığım kadarıyla.. Bu düşünceler değiştirilebilir, eğer değiştirmeye karar verirseniz buradayım.
