Hatice Ahsen ÇAY

Merhaba Hatice Hanım,Ben aile içi ş. ile büyüdüm. Babamı kaybettim. Geçmişi geçmişte bıraktım. Şu an 19 yaşındayım. İki defa üniversite sınavına girdim. Sıralamamı yarı yarıya indirsemde iyi bölümlere girecek bir sıralamam yoktu. Bu süreçlerde yazları işte çalıştım. Paramım çoğunu aileme verdim. Kitap masraflarım hariç. Tekrar kalmamı istediler gitmektense. Ama bu süreçte her aile çocuğuna iyi yerlere gelmesi için bir şeyler söylemiştir. Ama benim annem her gün işten geldiğinde psikolojik ş uyguluyor. Küçük sebepler fiziksel ş uyguluyor. Tek yaptığım evde olmak ders çalışmak. Bunu kendileri istedi ama rahatsız oluyor. Erkek arkadaşım oldu. Fakat maddi ve manevi yanımda olacağını söyledi iş icraata gelince hemen geri çekildi. Süslü sözler yalan oldu. Şu an elimden geleni son kez yapıyorum. Psikolojik destek aldım.Fakat Psikologum bahane üretme sözünü duymuştum.o günden beri destek almayada önyargılıyım.Son kez elimden geleni yapıyorum.

Merhaba, ben 11 aylik ilişkimde tartışma sonrası aldatıldım ( ilişki esnasında değil ) ve karşı taraf beni kıskandırmak için başka kıza defalarca yazdı. Yazının içerisinde herhangi bir flörtsel birşey yoktu ama sanırım eskiden bu kızdan hoşlanma söz konusuydu, ilişkimiz sırasında o kadını engellememişti. Şuan çok pişman bunu pek cok kez yaptı fakat normal birşey yazdım burda aldatma sayılcak birşey yok demesi olayi değiştirir mi bu affedilebilir mi . Cok seviyorduk birbirmizi, cok pisman oldugunu soylemisti suan konusmuyoruz fakat pisman oldugunu gosteren seyler yapiyor, ama beni iliskimiz zamani gizliyordu ailesinden , ve kizlardan. sizce hakettigi degeri verseydim gene yaparmi nankor insan ? kendimi sucluyorum ya yetmedi mi diye

Öncelikle merhaba hocamm, Henüz 12 yaşındayım, 2013 yılında doğdum ve yaşadıklarım bana biraz ağır geliyor, sizin profilinize baktım, çok kafa dengi ve anlayışlı birine benziyordunuz^^ Bende size danışmak istedim. Benim hayatımda en çok zorlandığım şey, ailemden özellikle babamdan gördüğüm davranışlar oldu. Kendimi bildim bileli babamın beni aşağılamaları, küçümsemeleriyle karşılaştım. “Senden bir bok olmaz” gibi sözler duymak, insanın özgüvenini yerle bir ediyor. En kötü olanı ise bu sözlerin aile içinde, herkesin önünde söylenmesi. Annemin sessiz kalması, kardeşimin de bu duruma aldırmaz gibi davranması beni daha da yalnız hissettiriyor. Kardeşimle aram çok karışık. Bir yandan ikimiz aynı ortamdayız, aynı arkadaş grubundayız ama sanki düşman gibiyiz. Bana sürekli laf sokuyor, yeteneklerimi küçümsüyor. Mesela dans etmeyi çok severdim ama onun aşağılamaları yüzünden dans etmeye utandım. Sesimle ilgili herkesin iyi olduğunu söylese de, kardeşim beni şarkı söylemekten vazgeçirmeye çalışıyor, kendini övüyor. Bu rekabet ortamı beni çok yıpratıyor. Evde kendimi ifade etmeye çalıştığımda sesim duyulmuyor, sözümü kesiliyor ve aşağılanıyorum. Kardeşim bile bazen araya girip beni susturuyor, ama arkadaşlarım benim yanımda duruyor ve destek oluyorlar. Onların desteği beni ayakta tutuyor. Babam çok ayrı. Zaten ikimiz arasında ayrımcılık yapıyor, kendimi bildim bileli bunun farkındayım. Eline geçen her fırsatta beni aşağılıyor, senden bir bok olmaz. Vb şeyler söylüyor. Geçen arabadaydık kardeşimde ona kafa tutmasına rağmen en fazla kardeşimin sesinin çıkmasına rağmen kardeşime dedi ki; annelerin bedduası tutmaz ama babaların tutar, bende bu aptala elime geçen her fırsatta beddua ediyorum. Biz ölüp gideceğiz ama bu salak kardeşin bir gün sana benim iki yakam niye bir araya gelmiyor derse, ona babam sana cok beddua etti dersin. Dedi. Ve bunların hepsini annem kardeşim ben ve baba denilemeyecek aşağılık hepimiz birlikteyken söyledi. Yüzüme söyledi yani direkt, annem sesini çıkarmadı. Kardeşim tatmin olmuştur zaten.